Avançar para o conteúdo principal

O que son as estrelas no ceo

Se escribo poemas tristes e falo en soños e ando arrastrando as sandalias (cos ollos sen ver malia que abertos), a culpa non é miña soamente.

Que as bágoas que choro son pequenas estrelas que me pingan nas palmas das mans abertas.

Tés moito que ver nisto.

Tanto que ás veces me sinto alienada: son un oco nunha pedra furada pola corrente.

Di: canto resistirei antes de romperme en guizos e ser area no vento?

Hoxe sona.- L'Échec, de Yann Tiersen

Etiquetas:

Comentários

Chousa da Alcandra disse…
A ese (ou esa) que logra tal inspiración en ti, hai que decirlle que siga na mesma liña.
(Vas por moi bo camiño para o Nobel, e as cousas boas costas sofrimentos!!!)

Un bico
18 agosto, 2009
Raposo disse…
As veces hai que romperse en anacos para valorar debidamente cando un está enteiro.
21 agosto, 2009
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais