Avançar para o conteúdo principal

Domingo, Domingo, Domingo..., e ti.

Domingo significa, últimamente, sesta despois de xantar e cansazo.
Significa día de portas pechadas e fiestras abertas, de manta e sofá, de pouco teclear e pouco falar, de precisar mimos a moreas.

Significa que necesito a túa compaña, (non preguntes porqué, porque nin eu mesma o sei certo). Que gusto tanto dela e do teu sorriso calado como da túa mirada e do teu cabelo, e das túas mans e das túas palabras, da túa voz maina e tépeda flotando no meu oído.

Porque de repente, tu nombre me sabe a hierba e sinto nostalxia das pontes.



Hoxe sona.- I've got you under my skin, na voz de Frank Sinatra

Comentários

Vale; as licencias poéticas teñen todos os dereitos e non lle compete a un narrador entablar discusión neses eidos. Pero xa me dirás ti se para que su nombre te sepa a hierba...non vale tamén un sabadiño, carallo!
Me lo explique

La bico
Anónimo disse…
Os mimos son unha cousa, que unha vez cando os tes, logo acostúmaste e queres telos :)

A compaña no corazón, necesítase, porque así o corazón, pode later con máis calma, xa que sabe que se sinte acompañado e bicado cada vez que da un latexo e fai bum bum


Beijos doces




"Porque te quiero a ti, porque te quiero, cerré mi puerta una mañana y eché a andar.
Porque te quiero a ti, porque te quiero, dejé los montes y me vine al mar."
Anónimo disse…
Bastante creativo, aínda que a organografía non me deixa ser o creativo que quixera...

Beijos doces e saborosos
Paz Zeltia disse…
e as pontes son desas feitas por inxeñeiros ou das feitas no calendario? supoño que as últimas, ainda que a s pontes de pedra porriba de rios pequenos e brincadeiros nas pedras son ben románticas!

;)

este chousa sempre che está a dar caña!

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!