Avançar para o conteúdo principal

Domingo, Domingo, Domingo..., e ti.

Domingo significa, últimamente, sesta despois de xantar e cansazo.
Significa día de portas pechadas e fiestras abertas, de manta e sofá, de pouco teclear e pouco falar, de precisar mimos a moreas.

Significa que necesito a túa compaña, (non preguntes porqué, porque nin eu mesma o sei certo). Que gusto tanto dela e do teu sorriso calado como da túa mirada e do teu cabelo, e das túas mans e das túas palabras, da túa voz maina e tépeda flotando no meu oído.

Porque de repente, tu nombre me sabe a hierba e sinto nostalxia das pontes.



Hoxe sona.- I've got you under my skin, na voz de Frank Sinatra

Comentários

Vale; as licencias poéticas teñen todos os dereitos e non lle compete a un narrador entablar discusión neses eidos. Pero xa me dirás ti se para que su nombre te sepa a hierba...non vale tamén un sabadiño, carallo!
Me lo explique

La bico
Anónimo disse…
Os mimos son unha cousa, que unha vez cando os tes, logo acostúmaste e queres telos :)

A compaña no corazón, necesítase, porque así o corazón, pode later con máis calma, xa que sabe que se sinte acompañado e bicado cada vez que da un latexo e fai bum bum


Beijos doces




"Porque te quiero a ti, porque te quiero, cerré mi puerta una mañana y eché a andar.
Porque te quiero a ti, porque te quiero, dejé los montes y me vine al mar."
Anónimo disse…
Bastante creativo, aínda que a organografía non me deixa ser o creativo que quixera...

Beijos doces e saborosos
Paz Zeltia disse…
e as pontes son desas feitas por inxeñeiros ou das feitas no calendario? supoño que as últimas, ainda que a s pontes de pedra porriba de rios pequenos e brincadeiros nas pedras son ben románticas!

;)

este chousa sempre che está a dar caña!

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.