Avançar para o conteúdo principal

Un día para a Apocalipse

Xa só queda montar a exposición no local.

Iso será mañá, igual que a inauguración.

Hoxe toca aguantar a chuvia, terrible chuvia, que me deprime e me fai chorar mares de anguria que se escuman contra as miñas rochas.

Quero que marche. Que se vaia da miña vida, da miña casa, da miña alegría.

Pero, cando?

Etiquetas:

Comentários

Chousa da Alcandra disse…
Mira que así vas escarallar aquel spot que decía que en Compostela a chuvia era arte!

Bicos mollados
04 julho, 2008
Anónimo disse…
Sairá ben

Beijos molhados
05 julho, 2008
prometeo disse…
Nunca choveu que non escampara. Sairá. Un día sairá. Seino.
Sorte coa inauguración. Sinto perdela. Xa nos conterás.
05 julho, 2008
Paz Zeltia disse…
pois inda que o azar e moito azar de dios para controlalo, eu penso que un sempre pode facer algo por cambiar as cousas!
se alguén non se quere ir ¡empúrrao!

Pásao ben na exposición, fala e rí moito.

:-)
05 julho, 2008
Cuspedepita disse…
Sinto non poder achegarme hoxe ata Santiago, estou tan lonxe! Iso non sería un inconvinte real para a miña alma viaxeira, pero as obrigas familiares atan a unha e non deixan que poida estar onde desexa moitas veces...Esta é unha delas.
Estarei no Modus Vivendi co pensamento, desexándoche moito éxito na exposición e moita sorte en todo.

Unha morea de bicos.
05 julho, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais