Avançar para o conteúdo principal

Cando volve a chuvia

Cando volve a chuvia, vaste.

Chegas con ela, marchas con ela.
Supoño que cando o vento cambia non podes ficar en ningures.

Nin sequera aquí comigo
no arrolo maino do meu peito.

Alomenos, quédame a palabra que non che dixen
por se fería de máis
os nosos corpos cansos
os nosos beizos besbellantes

como un canto de berce que se repite sempre
cravada na fronte e nas mamilas secas

estigma

como un berro que se eslúe
esvarando nos cristais
entre pingueiras adormecidas.


[De "Así que pasen seis anos" , poemario inédito, M.N. Soutelo]


B.S.- The heart asks the pleasure first, Michael Nyman, do filme "O piano" ,
Antes, de Jorge Drexler e Agua, de Jarabe de Palo

Pasión y ley, difícil mezcla,
agua y sed, serio problema.
Cuando uno tiene sed
Pero el agua no esta cerca,
cuando uno quiere beber
pero el agua no esta cerca.

Qué hacer?, tú lo sabes,
conservar la distancia,
renunciar a lo natural,
y dejar que el agua corra.






Comentários

...como un berro que se eslúe esvarando nos cristais...

Gustoume ben este poema. Cecais a choiva forte acompañada de ventos sexa musa da tua escritura e me abra a min a cachola para poder saborear con xeito a lectura.

Beijos mollados se xullo
Unknown disse…
As despedidas son complicadas sempre, porque un non quere chorar para que o que marcha non se preocupe, e o que marcha non quere chorar para que o que queda non sufra a ausencia.

Por iso o berro debe conformarse con irse esluíndo de vagar entre as pingueiras de chuvia.

Vaia cousas...

Un beijo grande
Anónimo disse…
As despedidas sempre sonche algo moi malo.

Dubido que alguén me escoite, polo que os homes, seguirán preferindo a mulleres esqueléticas e con pouca cachola e a sociedade, tamén as preferirá, etc....

Beijos mollados
As despedidas sempre son moi duras. Por certo, son David de dagolada co meu novo blog
Unknown disse…
Xaaaaaaaaaaaa, David. Xa sei que é o teu novo blog, paseime por el un par de veces. :P

Espero que todo vaia ben.

Unha aperta!

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!