Avançar para o conteúdo principal

Dia V

Predicción meteorolóxica para hoxe, día 21 de Xuño: ceos parcialmente anubados, 37º.

Evidentemente, vou sufrir unha lipotimia.
Aínda que nunca se sabe: os galegos soemos ser máis duros do que pensamos.

Pero o que non nos quita ninguén é a mala ostia da que nos pón tantísima calor (alomenos a esta servidora).

Viva el calentamiento global!


P.S.- Xa non puiden resistir máis: levo papando calor dende as 11h ata agora, as 20:55h. E segue indo calor. Rendínme: xa non aguantaba ter que ver tanta xente bébeda bailando pasodobles nunha carpa sen aire acondicionado a 38º o más.

Estou tranquilamente en casa (allea), ducheime, recollínme o cabelo mollado, encendín o portátil, fun ao frigo a por un vaso de leite frío, encendín o aire acondicionado e nada, a vivir.


Unha voda dura o que dura, señoras e señores. O xustiño para non aborrece-la especie por completo. Aguantar conversas algo estúpidas e /ou surrealistas, comer pouco e mal, sentirse incómodo ca roupa nova e pedir que Deus faga que sirvan axiña o café.

Pero ben que me fumei o puro. Iso si. Que carallo.

Comentários

Anónimo disse…
Fumar non che é bo, aínda que visto o panorama, creo que se che pode permitir.

Resiste
Unknown disse…
Resisto tamén nas túas palabras.

Resiste comigo (xa queda menos).

Beijos de madrugada
Jorge¡¡¡ disse…
Mira que casarse¡¡¡

A xente está tola¡¡¡

Mal augurio tanto calor en una voda, si¡¡

Tocar madera¡¡¡

Un saludo "fressssssssssssssco"¡¡¡

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!