Avançar para o conteúdo principal

Dia V

Predicción meteorolóxica para hoxe, día 21 de Xuño: ceos parcialmente anubados, 37º.

Evidentemente, vou sufrir unha lipotimia.
Aínda que nunca se sabe: os galegos soemos ser máis duros do que pensamos.

Pero o que non nos quita ninguén é a mala ostia da que nos pón tantísima calor (alomenos a esta servidora).

Viva el calentamiento global!


P.S.- Xa non puiden resistir máis: levo papando calor dende as 11h ata agora, as 20:55h. E segue indo calor. Rendínme: xa non aguantaba ter que ver tanta xente bébeda bailando pasodobles nunha carpa sen aire acondicionado a 38º o más.

Estou tranquilamente en casa (allea), ducheime, recollínme o cabelo mollado, encendín o portátil, fun ao frigo a por un vaso de leite frío, encendín o aire acondicionado e nada, a vivir.


Unha voda dura o que dura, señoras e señores. O xustiño para non aborrece-la especie por completo. Aguantar conversas algo estúpidas e /ou surrealistas, comer pouco e mal, sentirse incómodo ca roupa nova e pedir que Deus faga que sirvan axiña o café.

Pero ben que me fumei o puro. Iso si. Que carallo.

Comentários

Anónimo disse…
Fumar non che é bo, aínda que visto o panorama, creo que se che pode permitir.

Resiste
Unknown disse…
Resisto tamén nas túas palabras.

Resiste comigo (xa queda menos).

Beijos de madrugada
Jorge¡¡¡ disse…
Mira que casarse¡¡¡

A xente está tola¡¡¡

Mal augurio tanto calor en una voda, si¡¡

Tocar madera¡¡¡

Un saludo "fressssssssssssssco"¡¡¡

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!