Avançar para o conteúdo principal

Coroas de flores no meu pelo



Hoxe merquei flores nunha tenda que hai perto de casa.

Dín que traen alegría ao fogar, que é relaxante compoñer os xerros, tecer coroas e fintas con elas, colocalas entre os cabelos e xogar a ser Ofelia.

Dín que traen alegría ao fogar, pero non son quen de sentila.

Eu só desexo tiralas no lixo. Para non ter que velas coloridas e afogarme en bágoas sen máis remedio, pequenas margaridas amarelas e semprevivas.

Etiquetas:

Comentários

Mararía disse…
Das moitas pinturas que hai de Ofelia, escolliches a de Millais que é a miña preferida, xunto ca litografía que fixo Delacroix. Eu teño tamén nun dos meus post a Ofelia entre as frores, xa do simbolismo de Odilon Redon.

Un saudiño, encántame ésta de Millais.
06 junho, 2008
Unknown disse…
Graciñas por achegarte a esta pequena morada cibernética, Silvana.

A Ofelia de Millais é tan estarrecedora como fermosa, imaxe da morte doce, terrible morte.

Encantada de que entres, non precisas chamar á pórta.

Beijosmil
07 junho, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais