Avançar para o conteúdo principal

Anuncios por palabras

Vendo corazón usado por tempo indefinido, tén algunha costura pero funciona ben. Responde con intensidade e paixón cando se lle trata con paciencia e unha pisca miudiña de cariño.

Horarios flexibles. Prezo a convir.


A quen lle vai interesar unha estupidez como esta...
Pero quizais me anime e poña o anuncio polas rúas, en cada farola, en cada porta, en cada caixa de correo...

Dín que os anuncios por palabras ás veces son (co)respondidos.

Comentários

Cuspedepita disse…
Ten por seguro que haberá moito quen responda ao anuncio, pero terás que seleccionar ben para escoller o mellor candidato.
Mentres, gárdame un anaquiño, anque sexa microscópico, dese corazón :-)) ¿Vale?

Unha aperta grande
Unknown disse…
O meu corazón non se reparte en anacos microscópicos, non se reparte. :)

Todo o meu corazón pra tí, linda Marisa.

Beijos e bo finde!!
Nuevo Ícaro disse…
jeje, una idea muy interesante, anuncios en las paradas de bus con tiras para arrancar el teléfono, nunca me lo había planteado la verdad, si funciona no olvides contárnoslo, estaré atento a esta novedosa forma que adquieren los corazones usados.
Raposo disse…
Corren tempos de desamor, de seguro que hai moita xente interesada no anuncio.
Paz Zeltia disse…
Mesmo os hai que se meten de ocupas
Unknown disse…
Teño as miñas dúbidas ó respecto de que alguén poida querer un corazón tan gastado como o meu.
Só se me ocorre que lle interese a algún anticuario...


De todas formas, dareivos novas de como vai o asunto :)

Un saúdo agarimoso a todas e todos!
Para adaptarte á new age dos anuncios por palabras, deberías anexar unha foto do coraçao lixeiriño de roupa e con posición diastólica proovocativa...

Biquiños sistólicos
Anónimo disse…
Eu estivera apuntiño fai un tempo, pero non me decidira, o meu corazón, dixo que non, que non merecía ser poxado á mellor postora, aínda que moitas veces arrepíntese de non facelo...
paideleo disse…
Se a ese texto engade unha foto o éxito telo asegurado.
Mararía disse…
Seguro que terías moitas respostas, pero digo o mesmo que cuspedepita, ¡elixe ben!, senón o próximo anuncio que fagas terás que sustituir o "usado" por "destrozado", jajaj. Un saúdo.
Unknown disse…
Que os deuses me dean discernimento :)

E paciencia para a posta a punto do meu órgano batente.

Saúdosssssss!!!!

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!