Todos pedimos tempo.
Desaproveitamos un anaco do que temos naquelas actividades ou ocios que (cremos) o aproveitan e que fan medrar a nosa felicidade, aínda que non sexa máis que un intre. Algúns dirán: é mentira, non desaproveitamos nada. Non sei.
Pero, sexa cal sexa a nosa opinión, seguimos pedindo tempo.
Non nos basta co que nos é dado.
Ata pedimos tempo (tempo morto), cando xa non nos queda, para poder tomar alento e amar.
Para ler os libros que sempre quixemos ter lido.
Para ver os filmes que imos deixando sen ver, para unha noite tranquila.
Para ir de viaxe a ese sitio especial co que soñamos espertos ás veces.
Para coñecer a esa persoa que nos completa, que nos dá forma, que nos cura e nos dá vida.
Para pedir perdón polos nosos erros.
Para suturar as feridas abertas.
Para escribir e coidar os nosos tesouros.
Para VIVIR.
Desaproveitamos un anaco do que temos naquelas actividades ou ocios que (cremos) o aproveitan e que fan medrar a nosa felicidade, aínda que non sexa máis que un intre. Algúns dirán: é mentira, non desaproveitamos nada. Non sei.
Pero, sexa cal sexa a nosa opinión, seguimos pedindo tempo.
Non nos basta co que nos é dado.
Ata pedimos tempo (tempo morto), cando xa non nos queda, para poder tomar alento e amar.
Para ler os libros que sempre quixemos ter lido.
Para ver os filmes que imos deixando sen ver, para unha noite tranquila.
Para ir de viaxe a ese sitio especial co que soñamos espertos ás veces.
Para coñecer a esa persoa que nos completa, que nos dá forma, que nos cura e nos dá vida.
Para pedir perdón polos nosos erros.
Para suturar as feridas abertas.
Para escribir e coidar os nosos tesouros.
Para VIVIR.
Comentários
Xa que é un ben tan prazado...non sei como é que ainda non hai.
Un bico con tempo