Hoxe estou algo pensativa, ensimismada.
Chegan novas que nos afunden nunha terrible agonía.
E hai que sentarse tranquilo a dixerilas, como unha comida pesada que se nos atraganta.
Trato de dicir que a morte dun ser achegado nunca é unha boa nova, pero é unha nova.
Que remedio queda senon pararse e chorar.
Hoxe sona no meu violino tamén Massenet e a súa Meditación.
Chegan novas que nos afunden nunha terrible agonía.
E hai que sentarse tranquilo a dixerilas, como unha comida pesada que se nos atraganta.
Trato de dicir que a morte dun ser achegado nunca é unha boa nova, pero é unha nova.
Que remedio queda senon pararse e chorar.
Hoxe sona no meu violino tamén Massenet e a súa Meditación.
Comentários
Tampouco teño máis recursos para enviarche un bico
Somos vida e morte ao mesmo tempo, malia que non saibamos/queiramos aceptar esa condición.
Graciñas polo beijo.
Calor e mimos para pasar o trance.
Beijo