Avançar para o conteúdo principal

Galbana

Non me sinto con ganas de nada, serán os cambios do tempo.

Só durmir, durmir moito.
Creo que podería estar o día enteiro durmindo sen sentir remordementos por facelo, sen sentir necesidade de nada.

Estou perdendo a miña vida entre os lenzos.
Quizais veña alguén a espertarme do meu sono, que alguén o algo nos meus soños que me empuxe cara á consciencia e volva a respirar.

Ou quizais sexa eu a que teña que tirarme da cama, da tiranía terrible da galbana.
Etiquetas:

Comentários

Chousa da Alcandra disse…
Riiiiinnnnnnnggggg!!!!

Son o despertador, apágame e sigue durmindo
22 maio, 2008
Unknown disse…
Non sei se gostaría de apagar o espertador, é o que máis preciso agora mesmo, un que soe ben forte e que sexa difícil de parar...

Beijos
23 maio, 2008
Anónimo disse…
Xa somos dous os que non queremos facer nada.
23 maio, 2008
Unknown disse…
Se miramos ben en nós, sempre hai algo que poidamos facer.
A cuestión é mirar na dirección adecuada :)

Tamén pode ser que agora mesmo nos falte unha enerxía imprescindible...

Beijos
24 maio, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais