Avançar para o conteúdo principal

No sos vos, soy yo (Trailer)

Non sei se coñecedes esta fabulosa creación filmográfica arxentina (teño que darlle verborrea, senon non parece idem),
adoro ó Peretti!

E xa, que o sicoanalista sexa Marcos Mundstock, compoñente de Les Luthiers, vamos...

Recoméndovola se non a vistes, e se a vistes RErecoméndovola.

Comentários

Moito yutuf; seica andas perguiceiriña ou?

Beijinhos espabilados
Unknown disse…
E tí, nada de nada... Vaia.
Quen é máis preguiceiro?


Beijos cantareiros
Jorge¡¡¡ disse…
Eu sí que son preguiceiro¡¡¡

Niso seguro que vos levo ventaxa (de feito non teño pensado nin ver nin escoitar os vídeos¡¡ Danme grima @s arxentin@s: sí, é un prexuizo, irracional, infundado..., e o acepto como tal..., de feito cando me atopo con algún fágome o multiculti, son falsamente respetuoso e interesado, pouco natural...¡¡¡

Que se lle vai facer¡¡ Outros non soportan, eu que sei, ummmm, calquera cousa¡¡¡

Hai que enfrontarse ás fobias porlles (¡!) remedio..., seguro que algún día visitarei a Arxentina ata o cu de ansiolíticos...

Saúdos¡¡¡

(¿cometín algunha falta de ortografía, corrector Mariola jeje¡¡ broooooooooooooma¡¡¡)
Unknown disse…
Pois creo que deberías comezar a terapia de choque XA!!, Mekemeke :D

Dale, no seas pelotudo...

(Chauvinista!brrrrrrrrrrroooooooooooooommmmmmmaaaaaaa!)

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.