Avançar para o conteúdo principal

Printemps

Mes trois filles
de cabelos ensortellados.

Concebínronvos as estrelas
en noites impares de lúa nova
no meu ventre morno.

Mes trois filles hereuxes
de papoula e campo de violetas.
O raio marcou a miña fronte
e parínvos deitada entre carrouchas florecidas

ensuciei o meu camisón de liño branco
con entrañas vivas /laveime
na auga do desxeo.

Abrín o peito para darvos
a mamar o berro que gardaba dentro /o sangue
que fluía aínda/cordón umbilical.

Medrastes ollos limpos
na miña soidade/ nos días que foron pasando.

Son unha árbore seca /sen
vós
que espera
que abre as pólas
e fainas subir cara ao ceo
e suplica/ pide pola chuvia
polos froitos que non xermolan.

Comín con avidez as vosas placentas, extenuada.

Mes trois filles
fermosas de sol
du printemps.




[De "O camiño dos caracois", poemario inédito, N.Soutelo]


PS.- quen me bota unha man cas correcións do gabacho?
Etiquetas:

Comentários

d´Agolada disse…
Bonito poema, sintoo eu de gabacho non ando nada ben jeje no che podo axudar. saudos dende d´Agolada
18 março, 2008
Unknown disse…
Entendes o seu significado?
Agradezo que che gustase.

Un saúdo para a Semana Santa.
19 março, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais