Avançar para o conteúdo principal

Mulleres

Mentres en occidente nos acomodamos en principios vacíos e estúpidos, nos cánones de beleza antinaturais, en oriente loitan para reivindicar a parcela que nos corresponde como mulleres e máis, como persoas libres.

Así, nin dictadores, nin ayatolás nin quen se poña por diante van poder coa nosa vontade e a nosa forza.

Nunca.

Porque aínda que as bicicletas sexan para o verán e os pantalóns ás veces abotoen como se fosen de home, temos que poder elexir. E así con tantas outras cousas.

Non temos pensado calar.

Comentários

Markesa Merteuil disse…
Nunca o silencio pode ser a clave da subsistencia. Pero... ¿cantas veces nos repiten aquelo de que as mulleres de agora non aguantamos nada? ¿E por que hai que aguantar, digo eu? Aló, no oriente, a loita está moi lonxe da de acá, pero eso non quere dicir que acá non precisemos seguir loitando por chegar ás conciencias. Bicos.
Veca disse…
Hola, son Veca do Blog-Xuntanza. Enlazote agora mesmo.
Gustoume o teu blog.
Unknown disse…
Grazas pola visita!

Dende logo, o silencio de Occidente respecto a moitas violacións son intolerables, inmorais e fóra de toda ética.

Espero que aínda saibamos berrar.
Aínda que o dubido.

Saúdos e beijos a ambas!
Non me cabe nin a máis pequecha dúbida de que sí sabedes berrar. Cada logro conseguido foi por mór (ademáis da razón de ser e do ser da propia razón)dos vosos berros dados nos foros axeitados.
O dos cánones de beleza...xa é outro cantar; ou polo menos imos ter que cambiar de pentagrama.

Apuntádeme ao voso movemento. Eu vou con vos!
Unknown disse…
Eu xa procuro cambiar de partitura, xa non só de pentagrama. Vergonzosos e antinaturais cánones enfermizos.

Pode ser que teñamos as mulleres un sentido para saber non malgastar os folgos berrando sen motivo, de aí que sexan axeitados.


Beijos e grazas polo apoio. Cantas máis voces, maior o berro.

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!