Non cheguei a tempo para ve-las comparsas. Mollei os pés e o pelo. Fun de estrea co vestido mercado nas rebaixas.
Pero non te vín na maré de xente (sempre espero o encontro fortuíto que te devolva unha milésima de segundo á miña vida).
Collo na man a máscara que me trouxeron dunha viaxe a Venecia, fermosa pero sen expresión, con buracos por ollos. A miña neste entroido tén sorriso, pero non sei ben porqué.
Supoño que é porque ás veces a lembranza das pontes con río e sol me arrola e me cega a dor. Supoño que por iso adoro o Entroido. Porque as cores me brillan nos ollos e xa nada pasa máis cara adentro.
Comentários
Seguramente tamén teñen unha vertente interior.
Oes, despois do entroido ven a Coresma. Eclesiásticamente ten unha cor que che debía gustar. A min tamén.
Bicos (pintado de pai-aso)
Lumen Cristi. Deo gratia.
André, non me gusta o entroido por iso de esconderse, senon polo contrario: pola parte exhibicionista del.
Son unha exhibicionista medio reprimida. Pero non deixo de imaxinar que podería ser unha superdiva total (no entroido). :D
Moitos beijos!
Un The Phone House das relixións? Pois mola. Así logo vas e elixes no catálogo a relixión que prefiras, a verdade é que non estaría mal...
Por Certo, mar dite dirección onde podes apostatar...
http://cincominutos.com/apostasia/blog/