Avançar para o conteúdo principal

Viño de Porto

Algo tén de especial, e non minto, o viño de Porto, para alguén que se confesa expresamente só bebedora de cervexa Estrella e zume de laranxa recén exprimido a media tarde.


Adoro o seu sabor, a quentura que deixa no padal, a cor a sangue viva. Agora que o penso, nin sequera debería estalo bebendo, pero que máis me dá.


Por certo, os Reis deixaron de momento no meu zoquiño unha estilográfica Rotring moi linda, unha pedriña de carbón branco (non me preguntedes dende cando o carbón é branco, porque son de letras...), libros (un deles de Pérez Reverte), sementes de árbore para a miña ledicia, unha pulseira de coiro dun artesán de Muxía, unha visita sempre fermosa ó Cemiterio dos Ingleses, poemas novos na miña libreta de escribir e un sorriso como unha media lúa crecente que se abre ás nubes de chuvia de Xaneiro sumada a un belisquiño de nostalxia, desa da que fala Sabina ("porque el amor cuando no muere mata; porque amores que matan nunca mueren").


E,a todo isto, que é o que as Súas Maxestades deixaron nos vosos?

Comentários

tete disse…
Iso de terse criado no París dos 70-80 ten que Papá Noel sexa o rei destas festas. E que non haxa que agardar ningún agasallo pasado o 25. Sigo respetando a tradición da sobriedade, Mariola dos fermosos zocos :)
Por iso o que sí se deixa entrever é un proxecto fermoso que poida que me achegue a Galiza para vivir por sempre endexamáis. E iso sí que sería un agasallo...
Espero contarcho en persoa.
Bicos, rula!!

pd: porque cada un dos teus agasallos son estupendos. porque, sen dúbida, os mereces...
Unknown disse…
Hala!!!! Sería estupendo ese proxecto, ou?
Xa sabes que en España, por moito que reneguemos de todo, somos monárquicos ata a médula. :) E máis se son eles os que agasallan.

Espero verte axiña.
Comparto a túa ilusión e a túa ledicia.

Beijos como fervenzas.
Pois a min, que fun moi bo rapaz coma sempre, trouxéronme unha bolsa de lombo desas que levamos alguns homes ultimamente.
A nova é moi feitiña, e a vella xa a tiña que xubilar de pura necesidade, pero dame moita pena. Acompañoume en moitas saídas fotográficas durante os últimos anos.
Vos, que mudades de bolso según a combinación que lle corresponda, non me poderíades dar algún consello que me axude?
Unknown disse…
Debo dicir e digo que eu son unha muller co aquel de criarme como un home e non fago combinacións de bolsos nin nada diso. Non me gusta ir de compras nin os tacóns e me aburren as perruquerías.

Sería moi útil unha foto da bolsa vella (porque entendo que queres reciclala para seguila usando, non é?)porque, sendo filla de costureira, malo sexa que non atopemos algunha solucionciña, ou?

O correo meu é nievinhas@hotmail.com.

Un saúdo!!

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!