Tiña o corpo tan canso que xa non podía vomitar máis.
Esmaiouse no chan do cuarto de baño e ficou alí ata que se fixo de noite.
Cando acordou, doíanlle a cabeza, o ventre, a tristura.
Mirouse no espello coas mans apoiadas no lavabo. Veu os ollos mate encoveirados, escurecidos pola sombra de cor malva que os rodeaba, bagorentos.
Pasouse a man dereita polo cabelo recollido, polas meixelas cóncavas, polas comisuras secas.
Repasou as costelas e palpou os cadrís.
Non era o seu orgüio, pero agora a vida funcionaba así.
Secouse as bágoas e os mocos, limpou o váter e puxo o ambientador con olor a lavanda. Lavou a cara, púxolle rimmel ás pestanas longas e negras.
Por moito que queira trousala de mín, pensou, a tristura segue dentro.
Comentários
Pintémonos con rimmel canto faga falta, e se se corre...limpémolo co pano da paciencia!
Un bico convexo (para as meixelas cóncavas)
Sufro por elas como se eu mesma as sufrira.
O único que hai de min no texto son a sombra malva arredor dos meus ollos, o cabelo recollido e as pestanas longas e negras con rimmel.
Grazas ós deuses por levarse de min os aires de tristura.
E grazas a tí por dar forma ós teus bicos para acomodarse nas miñas meixelas cóncavas.
E agradezo o meu silencio porque me da a ocasión de lerte aínda máis.
Encantoume toxiño. Se non che importa vou ver se adopto o meu becho.
Moitos moitos bicos e grazas por vires ó curruncho do silencio. Comigo e o meu alter ego con plumas.
pd: como comentabas, teño un escrito que se asemella a este. Tal vez un día cho amose. Tal vez algún día terei a enerxía para empregala volvendo a escribir. Muacks!
Estarei encantada de ser público da túa escrita.
Ao Toxiño pódenselle dar amorodos, viches?
Xuro que na miña vida vira cousa semellante: un ourizo comendo froita.
Que o demo me leve.
Beijos mil, linda!
Por certo, ¿agora Maruja Torres (Hola, soy Maruja, de profesión progresista¡¡¡) adícase a interpretar o papel de Lolita "La Pasionaria" en versión posmoderna e neocutre??? Dígoo pola súa última columna no Pravda, onde afirma que se debería sedar a Esperanza Aguirre na clínica do Doutor Morín, o que provocaría con seguridade a súa morte...¡¡¡ Sónate de algo un tal José Calvo Sotelo, verdade? Pois eso¡¡¡
Nun diario e nun país serios isto sería, en principio, e polo menos, causa de despido, non cres??
Unha persoa que SO lea El PAÍS, deberíase decatar, máis pronto que tarde, de que se trata dun diario progresista, porque sempre está á última; isto é, sen ter en conta o que dixo ou fixo onte ou antonte. Total, ¿quen se lembra, quen discrepa, se xa están todiños alelaos pola propaganda pijipi (pija y gipi)¡¡¡
E se non o cres, fai a proba¡¡¡
Anque, como vexo que aspiras a intelectaul subvencionófaga, pois calo, porque co pan non se xoga, e a man que da de comer lámbese, non se morde, verdade¡¡¡
Un saudo¡¡¡
Capitán Mekemeke¡¡¡
P.D.: Para mentarme ou para dirixirte a min usa o meu blog, que para iso está, ok?
A próxima vez que comentes no meu blogue espero que me avises antes, para tomarme un ibuprofeno de tamaño industrial e unha pílula contra a estupidez.
Tendo en conta que nos coñecemos de toda a vida, aprezo a túa descrición tan fiel de min na frase "como vexo que aspiras a intelectaul subvencionófaga", que deberías coidar un pouco máis na súa expresión, non vaia a ser que nun feliz día nos atopemos e poidas acabar de intelectualismo e de subvencións ata sangrar polo nariz.
Máis nada.
A envexa tamén é deporte nacional no teu universo, polo que vexo.
Coidate moito dos pijipis e sobre todo dos neointelectuais frustrados... e fai revisión de conciencia, pero só no teu blogue, e non no meu,lindeza.
Un saúdo hipermegaintelectual supermegasubvencionado.
Coidas que precisarei dun escolta, ou...¡¡¡
E do de coidarme dos neointelectual frustrados
vouno ter sempre, non te preocupes, moi presente. Por que vindo o consello dunha experta neointelectaul pijipi coma ti..., é como para telo moi en conta..., mafiosilla¡¡¡
I é moi importante e urxente que comeces xa, sen maior demora, a consumir pílulas contra a estupidez de tamaño industrial, non vaia ser que remates por non ter remedio¡¡¡
E xamais esquezas, querida, que a primeira pedra tiráchela ti; así que non me des leccións de protocolo blogueiro¡¡¡
Desexándote moita sorte, e unha pronta desintoxicación pijipi:
O Capitán Mekemeke¡¡¡
Ata Nunca, Mariola¡¡¡ E se me ves pola rúa saúdame, non sexas tímida¡¡¡
P.D.:
Lástima de ameazas, pois poderiamos ter tido unha boa discusión ideolóxica, pero non vales a pena¡¡¡
Non é culpa tua estaren fanatizada, consólate¡¡¡