Letra Bastarda

Son media muller.

O espello féndeme de arriba abaixo
facendo case simétrica
a asimetría imperfecta
de min mesma.

Quizais, penso, a miña outra metade
quedou entre as liñas dos teus dedos
coñecendo os volumes do meu corpo
as súas dimensións todas.

Debúxame de novo.

Dame a completa sinxeleza das miñas nádegas e dos meus peitos brancos.
Finaliza as miñas vértebras unha a unha ata a caluga.

Acomoda o meu cabelo na almofada sobre a túa man aberta.

Refresca a miña fronte febril.
Moldea a miña faciana.
Recompón o meu sorriso
para que non volva a esgotarse.

[De "O Camiño dos Caracois", poemario inédito, N. Soutelo]

Comentários

Chousa da Alcandra disse…

Cando hai sede resulta complicado parar de beber, unha vez posta a boca no vaso; de que xeito se pode ler/beber ese poemario enteiro?

Un bico asimétrico

12 janeiro, 2008

Unknown disse…

Aínda está en proceso de creación, Chousa. Esas son unhas pequenas pinguiñas no café, como as mostras dun viaxante.

Cando estea rematado, haberá que buscarlle padriño ou premio para publicar.

Pero iso xa é outro conto.

Saúde!

13 janeiro, 2008

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte. É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben. Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora. E que morra o conto . Viva!

Ler mais