Son media muller.
O espello féndeme de arriba abaixo
facendo case simétrica
a asimetría imperfecta
de min mesma.
Quizais, penso, a miña outra metade
quedou entre as liñas dos teus dedos
coñecendo os volumes do meu corpo
as súas dimensións todas.
Debúxame de novo.
Dame a completa sinxeleza das miñas nádegas e dos meus peitos brancos.
Finaliza as miñas vértebras unha a unha ata a caluga.
Acomoda o meu cabelo na almofada sobre a túa man aberta.
Refresca a miña fronte febril.
Moldea a miña faciana.
Recompón o meu sorriso
para que non volva a esgotarse.
[De "O Camiño dos Caracois", poemario inédito, N. Soutelo]
O espello féndeme de arriba abaixo
facendo case simétrica
a asimetría imperfecta
de min mesma.
Quizais, penso, a miña outra metade
quedou entre as liñas dos teus dedos
coñecendo os volumes do meu corpo
as súas dimensións todas.
Debúxame de novo.
Dame a completa sinxeleza das miñas nádegas e dos meus peitos brancos.
Finaliza as miñas vértebras unha a unha ata a caluga.
Acomoda o meu cabelo na almofada sobre a túa man aberta.
Refresca a miña fronte febril.
Moldea a miña faciana.
Recompón o meu sorriso
para que non volva a esgotarse.
[De "O Camiño dos Caracois", poemario inédito, N. Soutelo]
Comentários
Un bico asimétrico
Cando estea rematado, haberá que buscarlle padriño ou premio para publicar.
Pero iso xa é outro conto.
Saúde!