Pegadiñas de eiruga

Non creades que me pasa moi a cotío, pero ás veces síntome un pouquecho vacía, desordenada, torpe.

Miro o caderno dos poemas, o violiño, algunha fotografía vella. Miro todo con tenrura e sorrío de medio lado, ata que devagariño unha media lúa se asenta na miña faciana pálida e ilumina o cuarto.

E o vacío que ameaza con instalarse en mín volve a encherse daquilo que me dá forma e síntome forte de novo.

E é así todos os días.
Dende que me ergo co cabelo como a Medusa ata que me deito silenciosa e me engruño como unha eiruga miudiña entre o cobertor.