Avançar para o conteúdo principal

De "Código Poético"

Escoller, entre os máis familiares,
un aroma
propio de ti.


Seguir o seu rastro

Entre as nubes

polas rúas

no interior húmido dos ollos
das pontes con río


a través dos reflexos de luz nas pingueiras
de chuvia
nas ventás da nosa casa


camiñando polas liñas da miña memoria

na curva endurmiñada dos meus peitos
e nesta suavidade case sempre
íntima das miñas coxas.


E así,
trazar as lúas
na túa fronte


e perfumar en ti
estas mans
miñas
brancas.



[De "Código Poético", poemario pendente de publicación, N.Soutelo]

Comentários

Chispita disse…
Me gusta el poema. Cuando publiques regala una copia jeje
Unknown disse…
A ver como resulta o da publicación, que loucura! Este mes empezamos co traballo ca editorial e todo o merengue. ESPERO que me dean algunhas copias para mín, senon van a ter que enfrontarse AL PODER DE GREYSKULL!!!!!!

Beijos con chispa :)
Sempre quedará o recurso de mercar ¿ou?
Unknown disse…
Tamén... Aínda non o pensara... :D
Como os cartiños non van ser para min, non lle vía utilidade a eso de mercar o poemario, en fin, cousa de poeta principiante.

Espero que che gustara tamén este, porque vai dentro do "Código".

Beijos como moreas de azucre
Úrsula disse…
Pois si que me chegou o poema, ademais acabei antonte de ler O perfume e estou sensibilizada con isto dos cheiros
Unknown disse…
Süskind sorpréndenos catívanos con "Das Parfum". Cada olor faise máis intenso, cada aroma fainos remover as pezas da memoria, vólvenos obsesivos ata o límite.

Agradezo o teu comentario, Úrsula.

Saúdos desta aprendiz de Grenouille ( que crimes terribles serei capaz de cometer...).

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.