Avançar para o conteúdo principal

De "Código Poético"

Escoller, entre os máis familiares,
un aroma
propio de ti.


Seguir o seu rastro

Entre as nubes

polas rúas

no interior húmido dos ollos
das pontes con río


a través dos reflexos de luz nas pingueiras
de chuvia
nas ventás da nosa casa


camiñando polas liñas da miña memoria

na curva endurmiñada dos meus peitos
e nesta suavidade case sempre
íntima das miñas coxas.


E así,
trazar as lúas
na túa fronte


e perfumar en ti
estas mans
miñas
brancas.



[De "Código Poético", poemario pendente de publicación, N.Soutelo]

Comentários

Chispita disse…
Me gusta el poema. Cuando publiques regala una copia jeje
Unknown disse…
A ver como resulta o da publicación, que loucura! Este mes empezamos co traballo ca editorial e todo o merengue. ESPERO que me dean algunhas copias para mín, senon van a ter que enfrontarse AL PODER DE GREYSKULL!!!!!!

Beijos con chispa :)
Sempre quedará o recurso de mercar ¿ou?
Unknown disse…
Tamén... Aínda non o pensara... :D
Como os cartiños non van ser para min, non lle vía utilidade a eso de mercar o poemario, en fin, cousa de poeta principiante.

Espero que che gustara tamén este, porque vai dentro do "Código".

Beijos como moreas de azucre
Úrsula disse…
Pois si que me chegou o poema, ademais acabei antonte de ler O perfume e estou sensibilizada con isto dos cheiros
Unknown disse…
Süskind sorpréndenos catívanos con "Das Parfum". Cada olor faise máis intenso, cada aroma fainos remover as pezas da memoria, vólvenos obsesivos ata o límite.

Agradezo o teu comentario, Úrsula.

Saúdos desta aprendiz de Grenouille ( que crimes terribles serei capaz de cometer...).

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!