Avançar para o conteúdo principal

Felpudos

Non creades que esta entrada vai de triangulacións púbicas , senon desas pezas de fibra de coco ou de esparto ou artificiais que adornan as nosas pórtas.

Cando baixei hai un intre a recoller o correo, atopeime cun curioso cartaz feito á man que dí: " EN EL 3ºF FALTA EL FELPUDO ".

Non podo aínda agora deixar de rir.
Máis que un roubo semella un trabalínguas.



P.D.- Agora un dos cartaces di "Firmado: El Revisor de Felpudos".
Para que despois eu proteste tanto dicindo que neste edificio todos son uns aburridos e uns carcas.

Comentários

Pois non sabía eu que fregase os pes en fibra de coco. Serei suaviño a partires de agora...

Con respecto á tua aclaración incial, direiche que me gusta bastante máis a denominación de "triangulacións púbicas" que o título do post. Non hai como relacionarse con xente con dominio gramatical (e lingüístico)

Bicos trigonométricos
Unknown disse…
Dende logo, es como un voyeur lingüístico, que cousas. Gostas das palabras que celebran ou describen o sexo, os sexos, a sexualidade, a sensualidade.

Malia todo, é unha forma de erotismo verbal moi interesante e moi pouco valorada, eu creo.

Beijos tridimensionais
paideleo disse…
A min tamén me faltou un felpudo, un adorno de Nadal da porta e unhas macetas. Hai xente que lle vale todo. Non puxo cartaz, claro, pero puxen un felpudo barateiro, esquecín os adornos da porta e deixei limpas as fiestras traseiras de macetas.

A vida é un círculo contino, tés razón. Isto vai referido ao teu comentario.

Un saúdo.

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!