Quen sabe que pasará despois?
Polo momento, agora vou medrando. Non vou perder máis tempo nalgo que só fai que se dispersen as miñas forzas e o meu pensamento.
Non penso desviarme nin tan sequera un chisco das miñas metas a curto prazo.
Hai tantos outros colos nos que arrolarme nas noites de vento, tantas rúas que non coñezo, tantas tardes de sol para camiñar cos pés espidos, tantas beizóns, tantos poemas para recitar unha e outra vez ata perder a conciencia, tanto mar para adormecer nel...
A vida deume vóltas ata marearme todo este tempo. Estabas nesa néboa dos meus ollos, no punto cego da miña mirada.
Nunca.
Despois xa non importa.
Polo momento, agora vou medrando. Non vou perder máis tempo nalgo que só fai que se dispersen as miñas forzas e o meu pensamento.
Non penso desviarme nin tan sequera un chisco das miñas metas a curto prazo.
Hai tantos outros colos nos que arrolarme nas noites de vento, tantas rúas que non coñezo, tantas tardes de sol para camiñar cos pés espidos, tantas beizóns, tantos poemas para recitar unha e outra vez ata perder a conciencia, tanto mar para adormecer nel...
A vida deume vóltas ata marearme todo este tempo. Estabas nesa néboa dos meus ollos, no punto cego da miña mirada.
Nunca.
Despois xa non importa.
Comentários
Graciñas por aprenderme o da cabuxa do aire.
Había un boticario que decía que él tiña o remedio para os males todos. Non o vendía en frascos nin o receitaban galenos. Tiña un efecto secundario jodido: envellecer; pero polo demáis...remedio de santos (e de santas).
(O despois ha ser o hoxe de mañán, e mañán...importa)
Beijos de hoje
O malo de nós mesmos é a capacidade de recordar feitos e persoas do noso pasado que non dan froitos no presente. Mágoa de sementeira.
Unha aperta para esa cereixa que medra cada día un chisco máis, e para o papá.
Como ves, o despois non é moi alentador, malia todo.
Despois xa non importa porque non hai despois. Só queda nunca.
Anque, visto o visto, o camiño vira cando un menos conta.
Beijos de mañá.