Pásanseme os días en branco e sono. O bo diso (todo debería ter unha parte boa) é que cando durmo, ideo miles de cousas que despois, durante as horas que consigo estar esperta, intento escribir e compoñer.
O malo é que nunca pensei poder odiar tanto a comida, nin ter a língua tan solta, parezo unha inconsciente. Digo e fago o primeiro que se me ocorre, supoño que desinhibirse despois de tantos anos de síndrome de Estocolmo comigo mesma tiñan que ter unha escapatoria por algures. Son unha tola.
Pero todo vai tomando forma de novo (e ben): son un home espartano dentro do corpo dunha muller sensible e neurótica. Que complicado resulta mantelos ós dous satisfeitos. Aínda así,o plan non pode fallar.
Comentários
E, rematando sermóns, un detalle: tenme olliño co uso das vocais. Imaxínate que na última palabra do post te trabucas...
E espero que o plan non me "folle", porque entón si que se vai poñer serio o asunto . ¬¬
Saúdos e bo nadal.