Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Comentários
ó xeito estándar da amizade.
moitos bicos e moitos ánimos, mariola!!!
Malia que non poida xa tomar nin sequera té, sempre mete cobiza poder darlle anque non sexa máis que un sorbiño ou respirar amodo o aroma que sube virando no ar como un paxaro miudiño cara á lúa de outono.
O que máis me amola é en si o feito de que este Novembro, o meu mes favorito, o MES, resulte tan abafante e tan angustioso como resulta agora mesmo.
Xa non é, nunca máis, o meu doce novembro.