Aínda gardo o loito. E non deixo curar as feridas abertas. Non quero.
Ás veces intento chorar ata murchar por completo e converter estes ollos opacos en sombra.
Pero non podo.
Serán os malditos antidepresivos.
Só sei que quero berrar esta dor toda desangrándoa e durmir e non ter que dicir nin palabra se algunha vez me cruzo contigo, quen sabe, a casualidade é cruel e antolladiza.
Que terrible ano. Terrible Novembro.
Comentários
ó xeito estándar da amizade.
moitos bicos e moitos ánimos, mariola!!!
Malia que non poida xa tomar nin sequera té, sempre mete cobiza poder darlle anque non sexa máis que un sorbiño ou respirar amodo o aroma que sube virando no ar como un paxaro miudiño cara á lúa de outono.
O que máis me amola é en si o feito de que este Novembro, o meu mes favorito, o MES, resulte tan abafante e tan angustioso como resulta agora mesmo.
Xa non é, nunca máis, o meu doce novembro.