Postdamer Platz, BerlinParece ser que sempre atendemos a un sinal para dar unha reviravolta. Un "máis-difícil-aínda" que nos fai sentir satisfeitos e, se cadra, un pouco invencibles tamén.
Como nunha sorte de anorexia intelectual absurda que non nos deixa analisar o conxunto e nos fai conformar só ca parte que queda entre os ollos virados cara a punta do noso nariz.
A parte que se volve única, a que de verdade nos importa nese intre de felicidade suprema en que nos permitimos imaxinar a vida. A vida que desexamos cos puños pechados de ansia. A nosa vida.
Como nunha sorte de anorexia intelectual absurda que non nos deixa analisar o conxunto e nos fai conformar só ca parte que queda entre os ollos virados cara a punta do noso nariz.
A parte que se volve única, a que de verdade nos importa nese intre de felicidade suprema en que nos permitimos imaxinar a vida. A vida que desexamos cos puños pechados de ansia. A nosa vida.
Comentários
qué hai de ti, mariola? acadache-lo teu? segues de viaxe interna? pecha-los ollos e ves Berlín? durmes e soñas coas rúas e as xentes que viches e viviches alí?
aqueles intres tamén foron vida. moita vida. tal vez á que te aferras.
dime...
bicos, viaxeira!
Anque unhas veces poida mover os brazos e nadar en augas tranquilas e outras non teña máis remedio que deixarme levar polas correntes, mesmo cara ás rochas.
Que a viaxe sexa longa, é o que pido.