Cando chegan ventos novos, un non pode resistirse a buscar trazos de familiaridade nos olores aínda descoñecidos.
Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Comentários
ti es unha brisa nova para min.
e non queda máis remedio que ler as nosas conversacións illadas.
un bico.
Mentres, hoxe comezo o meu periodo vacacional, vaia eufemismo. :)
Farei un momento para reconfortarme en min mesma e para construir o meu fotolog, como me recomendaches.
E para moitas outras cousas que o frío e os horarios me impediron ata agora.
Coidate, linda.