Cando chegan ventos novos, un non pode resistirse a buscar trazos de familiaridade nos olores aínda descoñecidos.
Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte. É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben. Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora. E que morra o conto . Viva!
Comentários
ti es unha brisa nova para min.
e non queda máis remedio que ler as nosas conversacións illadas.
un bico.
Mentres, hoxe comezo o meu periodo vacacional, vaia eufemismo. :)
Farei un momento para reconfortarme en min mesma e para construir o meu fotolog, como me recomendaches.
E para moitas outras cousas que o frío e os horarios me impediron ata agora.
Coidate, linda.