Avançar para o conteúdo principal
Non sei que teñen os fogos de artificio que tanto nos sorprenden e nos aglaian.

Quizais teñamos algo de abelaíñas, e as luces de cores na noite nos atraian e nos conviden de novo á ataraxia coletiva de regresar por uns intres á felicidade sinxela e completa dos meniños.


Esa que fai que "o" e "a" sexan, indiscutiblemente, as vogais máis repetidas.

Comentários

tete disse…
en ourense o barrio da ponte (en honor á ponte vella) cúbrese de luces na noite do 25 de xullo. non na véspera, coma en santiago. pero fermoso, con espirais de cores case imposibles hai anos que vin dende a ventaíña do meu coche, logo de levar a carlos á súa casa. parei a mirar e a sentir a febre da infancia, o medo do ssssssshhhiiii do foguete antes de estoupar, o medo ó estoupo, o ruido da adrenalina nas orellas logo do estoupo.
que las estrelas fosen sempre foguetes, mesmo as que xa morreron no momento de mirar pra elas.
moitos bicos. dos estralados!.

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!