Avançar para o conteúdo principal
Non sei que teñen os fogos de artificio que tanto nos sorprenden e nos aglaian.

Quizais teñamos algo de abelaíñas, e as luces de cores na noite nos atraian e nos conviden de novo á ataraxia coletiva de regresar por uns intres á felicidade sinxela e completa dos meniños.


Esa que fai que "o" e "a" sexan, indiscutiblemente, as vogais máis repetidas.

Etiquetas:

Comentários

tete disse…
en ourense o barrio da ponte (en honor á ponte vella) cúbrese de luces na noite do 25 de xullo. non na véspera, coma en santiago. pero fermoso, con espirais de cores case imposibles hai anos que vin dende a ventaíña do meu coche, logo de levar a carlos á súa casa. parei a mirar e a sentir a febre da infancia, o medo do ssssssshhhiiii do foguete antes de estoupar, o medo ó estoupo, o ruido da adrenalina nas orellas logo do estoupo.
que las estrelas fosen sempre foguetes, mesmo as que xa morreron no momento de mirar pra elas.
moitos bicos. dos estralados!.
02 agosto, 2007
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais