Letra Bastarda

Non sei que teñen os fogos de artificio que tanto nos sorprenden e nos aglaian.

Quizais teñamos algo de abelaíñas, e as luces de cores na noite nos atraian e nos conviden de novo á ataraxia coletiva de regresar por uns intres á felicidade sinxela e completa dos meniños.

Esa que fai que "o" e "a" sexan, indiscutiblemente, as vogais máis repetidas.

Comentários

tete disse…

en ourense o barrio da ponte (en honor á ponte vella) cúbrese de luces na noite do 25 de xullo. non na véspera, coma en santiago. pero fermoso, con espirais de cores case imposibles hai anos que vin dende a ventaíña do meu coche, logo de levar a carlos á súa casa. parei a mirar e a sentir a febre da infancia, o medo do ssssssshhhiiii do foguete antes de estoupar, o medo ó estoupo, o ruido da adrenalina nas orellas logo do estoupo.
que las estrelas fosen sempre foguetes, mesmo as que xa morreron no momento de mirar pra elas.
moitos bicos. dos estralados!.

02 agosto, 2007

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte. É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben. Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora. E que morra o conto . Viva!

Ler mais