Un non sabe, ás veces, moi ben por qué decide comezar unha viaxe. Só sabe que na mañá pensou en ir acomodando a roupa precisa para cinco, seis ou vinte días lonxe da casa. Que non esqueceu gardar o cepillo de dentes, unha toalla, e dous pares de zapatos.
Uns cadernos e material de escritura (si, Lord Byron...), a cámara de fotos, algúns panos da man, ibuprofeno e tiritas,...
Quizais a ansia de viaxar nos veña desa angustia cotiá da obrigación, para desfacernos dela, ou alomenos ser capaces de despistala unha tempada. Do nomadismo que aínda sobrevive no noso herdo xenético. Do ideal nacido no imaxinario colectivo de que o traballo non dignifica, senon que escraviza.
Uns cadernos e material de escritura (si, Lord Byron...), a cámara de fotos, algúns panos da man, ibuprofeno e tiritas,...
Quizais a ansia de viaxar nos veña desa angustia cotiá da obrigación, para desfacernos dela, ou alomenos ser capaces de despistala unha tempada. Do nomadismo que aínda sobrevive no noso herdo xenético. Do ideal nacido no imaxinario colectivo de que o traballo non dignifica, senon que escraviza.
Comentários
dende logo que o traballo escraviza. só os ociosos poden dicir que dignifica. só eles.
tomo nota do té. eu tamén che son desas. hai una sitio precioso en ourense onde hai tés de tódolos tipos. meu favorito? té de crema. doce e branco.
bicos, rula.
ata vernos :)
Té de crema? Eu gosto das cousas máis simples: o té ou o café sós, a brisa na herba verde, a textura da terra frotada nas palmas das máns...
Vémonos en nada.
Unha aperta.
De cada un depende o calibre do fío que esa posúa.