Avançar para o conteúdo principal

Ditos [e feitos]


Ás veces plantéxome canto hai de razón niso que se dí de que deus dá noces a quen non tén dentes.

E tamén me pregunto en que momento deus introduce nas nosas bocas os dentes todos para que poidamos aproveitar o mellor do froito que hai dentro da casca.

Quizais moitas veces simplemente non nos decatemos de que os dentes están no seu sitio dende sempre.

Eu, por se acaso, paso a miña língua polos seus fíos ata facerme sangue todos os días. Para non esquecerme.

Comentários

tete disse…
sumérxome encantada nas augas tépedas con correntes frías das túas metáforas. cavilo e cavilo. leo e volvo ler. e gustaríame saber debuxar para regalarche o mundo que descobres, pouco a pouco, para min.
bicos sen dentes.
04 julho, 2007
Unknown disse…
Está ben eso das augas tépedas con correntes frías. Digo que está ben porque sen correntes frías e tépedas non habería movemento no océano, e non hai nada peor que a calma chicha.

Non é preciso que saibas debuxar, as túas palabras me bastan.

Bicos con língua. ;)
05 julho, 2007
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais