Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Comentários
sabes? sempre pensei na morte, na propia e na allea. sempre coma un paso máis, asumible á forza. nunca morreu ningúen próximo a min. sorte ata agora. malo que agora xa toquen máis. con carlos falamos a míudo dela porque él viviu unha experiencia bastante traumática. encántame a súa visión. eu sonche diferente. xa veremos.
bicos, moitos bicos, mariola!
Pero non deixa de ser unha impostura cultural, que se foi convertendo en trámite obrigatorio das boas maneiras.
Supoño que a sociedade non se pode permitir, nun momento así, deixar a ninguén só.
Pero a morte en si non é senon unha parte necesaria da propia vida. Se fosemos capaces de despoxala de fés e credos, veriamos o que é.
Como dicía Epicuro, non debemos temela, porque cando nós somos, ela non é, e cando ela é, somos nós os que xa non somos.
Eu que sei.
O que sei de certo é que hoxe enterro un familiar.
Nem tinha ideia, neste nosso arredar-nos lentamente. Redobro os beijos da Tete e quero lembrar para ti os cafés que aspirámos de maos dadas. Força, amor.