Letra Bastarda

Todo muda nun cando recita. A Pythia ábrese camiño entre todas as fibras e poros e veas e vísceras ata poñerme os ollos en branco, buscando o exterior. Combinando o aire entre as cordas vogais ata facerse fonema, falar pola miña voz e atopar as canles auditivas dos que escoitan. Il@s envelenando de vapor de etileno pouco e pouco para que caian no ensoño que infunde o poema, ata que cada verso se agarre nos seus peitos, axitando dentro deles cada unha das súas certezas e das súas razóns. Anular as vontades de tod@s . E, entón, a voz cesa, cesa a profecía. A Pythia volve a durmirse no fondo da cova na que repousa en min cada día. O encantamento desfaise. Os meus ollos recobran o seu iris de cor escura. A miña voz, o seu acento. E este corpo extenuado só se pregunta cando tardará en chegar o seguinte.

Xa, sen máis, outro mes se vai do calendario. E eu aínda non aprendín iso de que o pronome debe ir despois do verbo. Será que non sei de composturas.

Non sei que teñen os fogos de artificio que tanto nos sorprenden e nos aglaian. Quizais teñamos algo de abelaíñas, e as luces de cores na noite nos atraian e nos conviden de novo á ataraxia coletiva de regresar por uns intres á felicidade sinxela e completa dos meniños. Esa que fai que "o" e "a" sexan, indiscutiblemente, as vogais máis repetidas.

Ás veces é bo sentarse a escoit ar. http://juandesola.blogspot.com

Xa teño o billete. E unha gabardina negra. Falta repasar a maleta mentalmente, por se houbese que facer algunha compra de última hora. Recordar as horas e portas de embarque, e as direccións precisas, practicando diante do espello un acento e unha entoación novos. E esperar que os días pasen rápido para empezar a aventura. Fly me to the moon...

Un non sabe, ás veces, moi ben por qué decide comezar unha viaxe. Só sabe que na mañá pensou en ir acomodando a roupa precisa para cinco, seis ou vinte días lonxe da casa. Que non esqueceu gardar o cepillo de dentes, unha toalla, e dous pares de zapatos. Uns cadernos e material de escritura (si, Lord Byron ...), a cámara de fotos, algúns panos da man, ibuprofeno e tiritas,... Quizais a ansia de viaxar nos veña desa angustia cotiá da obrigación, para desfacernos dela, ou alomenos ser capaces de despistala unha tempada. Do nomadismo que aínda sobrevive no noso herdo xenético. Do ideal nacido no imaxinario colectivo de que o traballo non dignifica, senon que escraviza.

Que pena, Kavafis, de vólta á Itaca. Os medios de transporte actuais matan devagar a parsimonia intrínseca de VIAXAR. Xa apenas se tén tempo de disfrutar do traxecto porque en nada aparece un no seu destino ca etiqueta impertinente de identificación nalgunha anga da maleta. Agora, o fin xa non tén porqué xustificar os medios, porque os medios se converteron en minúsculos fragmentos insignificantes, fillos da velocidade e da loxística. Por iso gosto tanto aínda do tren. Das manchas de cores que pasan na fiestra do vagón como nas retinas dun impresionista francés, mentres se toma un café axitado-pero-non-remexido e se van pasando as estacións. De afinar o pulso para escribir cando o vagón baquetea, para que as notas sexan mínimamente lexibles. De sentir o desprazamento do corpo. De contemporizar cos compañeiros de fila, que sorrín e se refrescan a pel das máns con crema hidratante e nos ofrecen compartir o seu ritual cosmético simplemente co xesto. Será que son tan vella na miña mocida...

http://twitter.com/nestes_dias

Como se asimila a morte dun familiar? Simplemente se van, outro ciclo de novo se completa cando o organismo xa non tén a capacidade suficiente de rexenerarse por si mesmo. Non me aferro á ciencia nin á certeza biolóxica. Intento só alonxarme do patetismo da fé. Alegría e futuro para os que ficamos. Alegría tamén para os que nos deixan.

TEARDROP ON THE FIRE FEARLESS ON MY BREATH massive attack

para cada porta [da cidade] tecéranse coroas de dente de león passiflora e rododendro. as mulleres cosían unha a unha as flores en pólas elásticas de mirto. [de "na cidade", poemario sen edición, m.n.soutelo]

És como unha mancha sangrada de uvas secas no centro da miña fronte -o meu terceiro ollo ( polife )místico-. que por máis que a intente limpar coa man mollada nunca desaparece. [De "A filla da Mandrágora", poemario sen edición, M.N.Soutelo] [fot.Alejandro Pérez]

Ás veces plantéxome canto hai de razón niso que se dí de que deus dá noces a quen non tén dentes. E tamén me pregunto en que momento deus introduce nas nosas bocas os dentes todos para que poidamos aproveitar o mellor do froito que hai dentro da casca. Quizais moitas veces simplemente non nos decatemos de que os dentes están no seu sitio dende sempre. Eu, por se acaso, paso a miña língua polos seus fíos ata facerme sangue todos os días. Para non esquecerme.