A liña entre a dor
e o pracer
é
apenas
o lazo
kitsch
das miñas bragas verdes
destinxidas.
[de "Capitais", poemario sen edición, mª n. soutelo]
Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Comentários
tan livianas pero profundas fronteiras :)
bicos de luns.
pd: hoxe irei ve-lo mar. lembrareime de ti.
pd: puxen unha veliña de sándalo o sábado á noite para que atopes o que estás buscando e te saque da túa xaula, parrula.
Cando eu poida velo, acordareime de tí, tamén.
Acenderei a miña esperanza de novo, mentres agardo por ese café en sandalias no verán de Compostela.
grazas por ser e estar, (como o verbo TO BE).
Saludos y gracias por el enlace. :-)
Un saúdo!