Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte. É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben. Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora. E que morra o conto . Viva!
Comentários
tan livianas pero profundas fronteiras :)
bicos de luns.
pd: hoxe irei ve-lo mar. lembrareime de ti.
pd: puxen unha veliña de sándalo o sábado á noite para que atopes o que estás buscando e te saque da túa xaula, parrula.
Cando eu poida velo, acordareime de tí, tamén.
Acenderei a miña esperanza de novo, mentres agardo por ese café en sandalias no verán de Compostela.
grazas por ser e estar, (como o verbo TO BE).
Saludos y gracias por el enlace. :-)
Un saúdo!