Nadie sabe porqué un día el amor nace,
ni sabe nadie porqué muere el amor un día.
...e o terriblemente horribles e monstrosos que nos fai sentir esa perda.
Pero nesas seguimos, por moito que outros se resistan.
Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Comentários
porque o destino (no que nunca crin, ou nunca lle quixen dar poder) presentoume a ocasión de coñecer a alguén maravilloso. sei que son mellor persoa porque el me anima a selo co seu exemplo.
espero non volver renegar de amar.
moitos bicos, ruliña!!
pd: non sei se irei a santiago esta fin de semana. por si aca, pásoche o meu móbile 686207346.
E de todo se aprende. Disque.
Nos vemos cando queiras polas Compostelas.