Avançar para o conteúdo principal

Pequenos misterios cotiás

Nadie sabe porqué un día el amor nace,
ni sabe nadie porqué muere el amor un día.
...e o terriblemente horribles e monstrosos que nos fai sentir esa perda.
Pero nesas seguimos, por moito que outros se resistan.

Comentários

tete disse…
andei moitos anos á procura del. agochábase de min. imaxineino, escribino, soñeino. desexábao tanto que me esquecin de min mesma. agotei as ansias, desconfiei de todos. durmin ese esgotamento e, nalgún intre, a miña forma de ver a vida cambiou. ou cambieu eu.
porque o destino (no que nunca crin, ou nunca lle quixen dar poder) presentoume a ocasión de coñecer a alguén maravilloso. sei que son mellor persoa porque el me anima a selo co seu exemplo.
espero non volver renegar de amar.
moitos bicos, ruliña!!

pd: non sei se irei a santiago esta fin de semana. por si aca, pásoche o meu móbile 686207346.
Unknown disse…
Eu non creo que sexa capaz de renegar de amar, nin de amar a quen non merecía ese amor. Nunca se debe renegar do que forma parte de nós, porque dunha forma ou outra e nun sentido ou noutro, sempre nos completa.

E de todo se aprende. Disque.
Nos vemos cando queiras polas Compostelas.

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.