Letra Bastarda

Como cando as horas pasan tan lentas que poden respirarse os segundos. Hoxe pido unha predición misericorde, arcanos. Deixade que lea nos vosos trazos a resposta que levo tempo buscando. Quizais neles poida ver o fondo do cristal antolladizo do meu pensamento, para descifrar así, soamente, as cores da súa profecía.

A liña entre a dor e o pracer é apenas o lazo kitsch das miñas bragas verdes destinxidas. [de "Capitais", poemario sen edición, mª n. soutelo]

E niso consiste todo: en desaproveitar. Agora todo parece inagotable. O tempo, as ansias, a paixón, a intelixencia. Pero hai algo que si noto desaproveitado: que pasa co meu cerebro? Xa non quere reflexionar, nin analizar, nin nada de nada. Menos mal que aínda se sustenta só para as actividades básicas e rutinarias. Empúxome eu soa cara unha mediocridade angosta que ameaza seriamente con ir murchándome. E non sei se o proceso tén pórta de atrás para escapar. Supoño que me falta amor . A súa química feroz, os seus desvaríos. Son unha casca vacía condenada a encallar.

[Al Capone] És desa raza de xente que un desexa non ter que coñecer nunca, pero coa que con maior ou menor fortuna acaba tropezando. Si, desa, ti xa sabes. Desa que cre fluctuar nun plano existencial sublimado, apartado do conxunto, lonxe de superficialidades,con todo vivido e visto. Desa que, proclamándose libre, repta sobre o seu propio ventre e se esgaza nas cadeas. Desa que ensina os dorsos das mans, pero non o que esconde dentro delas. Desa que abunda a súa língua en palabras e calificativos e reverencias e aloumiños, e viceversa. Desa que disimula o fedor das súas intencións no ángulo confuso dun sorriso sen dentes. Mágoa. O interesante é que así tanta outra xente sae gañando na comparación. Aínda que, ben mirado, nin comparar fai falla.

Nadie sabe porqué un día el amor nace, ni sabe nadie porqué muere el amor un día. ...e o terriblemente horribles e monstrosos que nos fai sentir esa perda. Pero nesas seguimos, por moito que outros se resistan.

Gracias a la vida ( Violeta Parra ) Gracias a la vida que me ha dado tanto. Me dio dos luceros que, cuando los abro, perfecto distingo lo negro del blanco, y en el alto cielo su fondo estrellado y en las multitudes el hombre que yo amo. Gracias a la vida que me ha dado tanto. Me ha dado el oído que, en todo su ancho, graba noche y día grillos y canarios; martillos, turbinas, ladridos, chubascos, y la voz tan tierna de mi bien amado. Gracias a la vida que me ha dado tanto. Me ha dado el sonido y el abecedario, con él las palabras que pienso y declaro: madre, amigo, hermano, y luz alumbrando la ruta del alma del que estoy amando. Gracias a la vida que me ha dado tanto. Me ha dado la marcha de mis pies cansados; con ellos anduve ciudades y charcos, playas y desiertos, montañas y llanos, y la casa tuya, tu calle y tu patio. Gracias a la vida que me ha dado tanto. Me dio el corazón que agita su marco cuando miro el fruto del cerebro humano; cuando miro el bueno tan lejos del malo, cuando ...

Case non lembraba o gustiño que dá pasarse horas e horas tocando, sen ninguén que me moleste nin me interrompa. Estou recuperando as ganas de vivir :) E a dureza nas puntas dos dedos. Creo con máis firmeza no que quero para esta vida. Haina que ir tecendo e destecendo, como Penélope, como as polifonías interminables das partitas de Bach. Cos dedos seguros e firmes e atendendo á intuición.

Yo voy cantando, viajero, a lo largo del sendero... —La tarde cayendo está—. [A.Machado]

Abúrrome. Abúrrome tanto neste cárcere de paredes amarelas que xa non sei como pasa aínda o tempo. E me sinto abúlica. Tanto que hoxe, rompendo coa rutina estúpida que levo, decidín traer o violino para encher as horas en branco de puntiños negros que se ordenan para formar estudos, concertos, sonatas, cancións,... Acabouse. Canto se me vai aclarando o camiño de néboa. Xa sei por onde facer seguir os meus pasos descarriados.

Escríboche de cando en cando, e me conformo ben así. Quizais ata che escribo sen saber ben se o fago ou non con intención de que che chegue un vento lene, como o da beira do río que hai onde vives. Escríboche moi de vez en vez, e se cadra non son boa de conformar, despois de todo. Cheguei a pensar que non tiña nada que contarche, pero son tantas cousas as que quedan aínda. E así, unha nova carta basta para que se me encenda un nonseique no fondo dos ollos e no centro do corpo todo. Que a correspondencia pase a ser unha necesidade case tan apremiante como respirar forte, ata que as ventas do nariz teñan que abrirse tanto que doan. Que fermoso segue sendo (sempre) o correo tradicional, de papel cadriculado e sobre e selo. Como botaba de menos a pregunta "n ormal ou urxente?", o sabor medio doce medio asqueroso do pegamento da solapa do sobre na miña língua, a palabra remitente . Como te botaba de menos sen sabelo certo. Hai cousas que non pode levalas (nin se atreve) o tempo.

http://www.youtube.com/watch?v=9L8GaNZQ9bM

Non quero compartir, son egoísta. Cos anos nos imos transformando en formigas acaparadoras dos minutos que nos quedan, tic tac tic tac . Vaise aprendendo esa sabedoría do aforro que che resulta fascinante ou terriblemente inútil e aburrida, completamente out e sen sentido tan só uns anos antes do punto en que agora estou. Ou estamos. Xa non creo niso de compartir o meu tempo con outr@s . O tempo non se comparte así porque así. Eu xa non quero compartilo con quen non me apeteza facelo, porque non é algo gratuíto. O meu tempo é carísimo. Caríssimo tempo. Igual que eu procuro facer méritos para acompañarte no teu cronómetro descontrolado, fainos tí tamén. Xa o sabes.

É agora, con todos estos anos apolitados nas cóstas, cando decido que xa vale, que hai que poñerse en marcha, espertar e ir abrindo os ollos de pouquiño, devagar. Como cando entra luz da mañá pola fiestra os domingos e un pensa, debaixo da roupa morna da cama, que xa lle vale ó Sol, que que é iso de non respetar nada. Se todos os deuses de todas as relixións decidiron descansar nalgún intre, por qué non deberían facelo tamén os mortais?