E niso consiste todo: en desaproveitar.
Agora todo parece inagotable. O tempo, as ansias, a paixón, a intelixencia.
Pero hai algo que si noto desaproveitado: que pasa co meu cerebro? Xa non quere reflexionar, nin analizar, nin nada de nada. Menos mal que aínda se sustenta só para as actividades básicas e rutinarias.
Empúxome eu soa cara unha mediocridade angosta que ameaza seriamente con ir murchándome. E non sei se o proceso tén pórta de atrás para escapar.
Supoño que me falta amor. A súa química feroz, os seus desvaríos.
Son unha casca vacía condenada a encallar.
Comentários
unha aperta moi forte.
pd: cando estiven en santiago con eses amigos, pensei que te levarías xenial coa miña amiga bego. cando volva, gustaríame tomar un café con ámbalas dúas. recórdasme a ela. e iso sen coñecerte :)
O peor sempre resultan ser os extremos: non sentir ou sentir moito. Hai aínda outro paso intermedio, tamén dooroso, que é sentir moito e non ter cara a onde/quen/que canalizalo.
Ese é o meu punto agora mesmo.
Son unha corrente de auga que quere fluír pero non atopa cara a onde facer o camiño e seguir o seu curso.
Son unha pequena fera enxaulada.
Quen sabe que pode pasar.
http://emplastoruibila.blogspot.com/2007/06/vontade.html
vou tomar zumo de mazá todos os días! ;)