E cantas cruces nos sinalamos
tamén na pel,
ás veces
sen saber qué facemos.
Inconscientes.
Penso que non importa,
(que importancia pode ter?)
pero as cruces quedan,
escarcificación horrible
e doorosa
nestas miñas cóstas núas
abertas en parénteses de feridas
polas que meter os dedos
e palpar a vertixe
desta columna
que se rompe e se reconstrúe e se esmiúza
en area encarnada e quente extendéndose
como unha acuarela indefinida
e mesta
que vai recorrendo
as canles difusas
que me comunican fóra da faixa de seguridade
da miña boca
ata os teus pés
e en sentido inverso.
tamén na pel,
ás veces
sen saber qué facemos.
Inconscientes.
Penso que non importa,
(que importancia pode ter?)
pero as cruces quedan,
escarcificación horrible
e doorosa
nestas miñas cóstas núas
abertas en parénteses de feridas
polas que meter os dedos
e palpar a vertixe
desta columna
que se rompe e se reconstrúe e se esmiúza
en area encarnada e quente extendéndose
como unha acuarela indefinida
e mesta
que vai recorrendo
as canles difusas
que me comunican fóra da faixa de seguridade
da miña boca
ata os teus pés
e en sentido inverso.
Comentários
a dor ás veces é o único que nos mantén en pé. pasei anos a laiarme con razón. agora, atopei razóns para non facelo nunca máis.
pero hai días, sen avisar, en que me doen os ósos dunha dor antiga.
moitos bicos!!
pd: hai unha certame de poesía de caixanova. creo que serías firme candidata a algo bo. perdoa a intromisión :)
Cando sexa maior fareino, seguro. Hai que probalo todo nesta vida. :)
Non creo que a dor nos manteña en pe, en ningunha circunstancia. Creo que o que nos mantén firmes é saber que esa dor é só algo pasaxeiro, e confiar na nosa fortaleza, poñéndoa a proba a través do sufrimento.
E claro que ás veces nos asalta polas cóstas e nos golpea con forza, malla en nós ata desfigurarnos. Pero aí está, de novo, a nosa forza toda, erguéndonos e recuperándonos.
Graciñas polos teus posts. Sería feliz de poder coñecerte en persoa. :)
Unha aperta agarimosa!
A miña lectura é que quizais sen dor non comprenderiamos a nosa propia vida, pero que tampouco resulta ser unha parte indispensable ou insustituíble dela.
Que cousas se me dá por pensar ultimamente, nestes días.
:)
Vémonos axiña (quizais nos perdamos noutra estrada do rural...).
Apertas.