¡Aféitate, home, aféitate!.
["Cousas", Castelao]
Parece mentira que a estas alturas da Historia, o caciquismo, as clientelas e os padriños sigan servindo de moito para certas cousas, por non dicir para TODAS as cousas.
Que mentira cochina esto da democracia, da igualdade de condicións, da liberación sexual da muller, dos destiños manifestos.
Pois, para non ser menos que outros e outras, eu tamén quero un padriño. Un padriño con puños grandes e cerebro pequeno, ruín e avaricioso, que dea azos á ambición sen límites que aínda repousa caladiña (que non durme) en mín.

Comentários
os padriños piden pleitesía eterna. eterna. roen a conciencia e apodrecen o espíritu.
veu un padriño á miña casa. marchei de galicia. pero non vendin a alma.
biquiños de exiliada.
Non creas que non o teño pensado.
O meu futuro tampouco está en Galiza. Nin na casa na que agora vivo.
Nunca se sabe...