Avançar para o conteúdo principal

Hedreando


O termo non é do máis correcto, entre outras cousas porque non creo nin que exista. Pero é o que mellor expresa a miña situación agora mesmo.


Como a hedra, apodérome dun espazo arredor de mín que estaba vacío, e fabrico a miña propia expansión.

Sigo ó Sol, e ó seu pulso interno.

Contráiome e expándome.

Como un latexo que palpuxa incesante.


Etiquetas:

Comentários

tete disse…
Sempre admirei o tesón e a forza da hedra, que consegue máis do que moitos quixeramos: un espazo de seu, un alento de seu, unha cor de seu.
Cando viaxo, retrátoas e lévoas comigo.
Cando medre, preguntareiche como conseguiches enraizar.
Moitos bicos e moitas grazas!!
19 abril, 2007
Unknown disse…
E quen sabe se cheguei ou chegarei a botar raíces?

Sempre digo que as miñas, quizais máis que outras, son raíces aéreas. Que importa se non hai terra á que atarse. O sustrato non é o chan. O sustrato é o que levamos dentro.

Grazas outravolta polo post.
19 abril, 2007
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais