O termo non é do máis correcto, entre outras cousas porque non creo nin que exista. Pero é o que mellor expresa a miña situación agora mesmo.
Como a hedra, apodérome dun espazo arredor de mín que estaba vacío, e fabrico a miña propia expansión.
Sigo ó Sol, e ó seu pulso interno.
Contráiome e expándome.
Como un latexo que palpuxa incesante.
Comentários
Cando viaxo, retrátoas e lévoas comigo.
Cando medre, preguntareiche como conseguiches enraizar.
Moitos bicos e moitas grazas!!
Sempre digo que as miñas, quizais máis que outras, son raíces aéreas. Que importa se non hai terra á que atarse. O sustrato non é o chan. O sustrato é o que levamos dentro.
Grazas outravolta polo post.