Letra Bastarda

Pechar os ollos. Apagar a luz.

día 15 E, de súpeto, un día comezas a dubidar de todo. É algo así como esa sensación de abandono que ás veces se nos atravesa como a proa dun barco, de parte a parte. Mentres  lavamos a cara. Mentres vestimos roupa fría que cada día estrangulamos nunha percha. Dubido de todo. Do que creo, do que sinto, do que fago, do que leo, pinto, amo,  cociño, cuspo, mexo, vexo, escribo. Estou cansada. Non creo en nada. Non creo. Non sinto nada.  Só as notas dos temas que escoito, compulsiva. E ‘O Moldava’. Os acordes incesantes. As melodías reiteradas unha e outra vez, en todas partes. Ata a tolemia. Esa semente que está aí sempre, pendente de min, de asaltarme e derribarme. Son unha crisálida sen bolboreta dentro. Como as que aquel vello amosaba orgulloso de si, cun alfinete atravesando os cilios, a coraza crebada, todo o pequeno peito en que alentaba o ser e a beleza das bolboretas de todo o mundo. Cada palabra incrústaseme nos dentes, como ...

Hai un novo libro en camiño. Esperar é agora como ir atravesando cun coitelo a codia verde e elástica dunha sandía, devecendo por ver o seu interior vermello e doce e tenro. Esperar é agora.

O sangue no gume. O sangue. Dixéronme que non me querías, sabes?, pero a tres metros baixo terra quen pode oírte xa? No gume, o sangue que foxe do sangue. Dixéronmo e, resumindo, ó fin e ó cabo eu sigo viva, non quererán esquecerme os que me aman/ós que amo e tí, nesa caixiña de mistos, tés os ollos pechados comestos de odio e prexuízo auga e aceite o sangue a borbullóns no gume.     Só isto che digo: que     nunca me quixeches     e      que eu xamáis fun parte     -e dou grazas-     dese teu tan dramático kabuki.

Fun termando das pontes fun termando de todas as pontes mentres te alonxabas, nai nun abrigo de neve e follas e muxicas Ía frío,- lembras?- , no contorno da pel e as voces eran a pelexa curtida de dous gatos negros. E as pontes caíron E os días pasaron E eu, murcha e exhausta no loito, deixei de chorar a túa perda.

Non escoitas como cantan dentro? A noite, esta noite!, un bebedoiro de estrelas.

Simultáneo kilt e radiografía quebrada... Abrir un dos cadernos que uso como diario e ler os primeiros versos de todo isto. Remexerme con certa incomodidade no asento, e pensar en qué podería cambiar todo de non ser escritos, de non escribir, de non terme atrevido a facelo, de ficar calada e inmóbil e deixar pasar a oportunidade dun café sinxelo e sobrio , dun corto de cervexa, dun viño de Porto. Dun filme, dun paseo, dunha conversa, dunha tarde deitados ao sol na herba, dunha lectura e un cigarro compartidos. De todo o que veu despois. A memoria condénsase apenas nunha pelotiña pequena e pesada, para que eu poida apertala dentro do meu puño. Para que poida percorrela sen medo e facela rodar.