día 15
E, de súpeto, un día comezas a
dubidar de todo. É algo así como esa sensación de abandono que ás veces se nos
atravesa como a proa dun barco, de parte a parte.
Mentres lavamos a cara.
Mentres vestimos roupa fría
que cada día estrangulamos nunha percha.
Dubido de todo.
Do que creo, do que sinto, do que
fago, do que leo, pinto, amo, cociño,
cuspo, mexo, vexo, escribo.
Estou cansada.
Non creo en nada. Non creo.
Non sinto nada.
Só as notas dos temas que escoito, compulsiva.
E ‘O Moldava’.
Os acordes incesantes. As
melodías reiteradas unha e outra vez, en todas partes. Ata a tolemia. Esa
semente que está aí sempre, pendente de min, de asaltarme e derribarme.
Son unha crisálida sen bolboreta
dentro.
Como as que aquel vello amosaba
orgulloso de si, cun alfinete atravesando os cilios, a coraza crebada, todo o
pequeno peito en que alentaba o ser e a beleza das bolboretas de todo o mundo.
Cada palabra incrústaseme nos
dentes, como un insulto, e permanece aí, nos intersticios. Calada.
Non sei cando demos se precipitou
o feble equilibrio do mundo. Pero xa non hai remedio.
Agora, a solución máis eficaz é
ista que eu decidín para min mesma: pechar os ollos. Procurar non ser
consciente da nosa propia realidade. Desa que nos crean, a golpe de Tomahawk.
Pero os ollos da alma seguen
abertos. Abertos na noite, cravados nas sombras do teito.
Entre palpabrexar e palpabrexar.
Sempre abertos.
Cheos do pó dos edificios
derrubados polos F-18.
Polos B-52.
Polos tanques.
Acribillados polos proxectís das semi-automáticas
e a metralla que mata nenas de vestido encarnado.
Que mata vellos esperando na fila
de racionamento do pan, dobrados como bonecos de cartón sobre a súa pena e as
sepulturas dos que se van antes de tempo.
Pero aquí segue o mundo, ausente,
deitado con galbana na súa chaisse-longue feita de caaveiras amareleadas dos
hutus e tutsis. Dos bosnios e serbios e croatas.
Dos kurdos.
Dos palestinos, saharaüís e
sirios bombardeados con armas químicas.
Dos milleiros de xudías e xudeus
de Auschwitz.
Dos radiados en Chernobil.
Dos que cada día nos negamos a
seguir adiante nesta burla absurda que algúns chaman estado do benestar.
Comentários