Ás veces, hai camiños que se nos abren sós.
Son froito da unión de múltiples e afortunadas casualidades, de fracasos repetidos unha e outra vez. Da falta ou do exceso de reflexión, do pensamento obsesivo, das compulsións e da tan necesaria benevolencia dos ventos. Son unha mestura imprecisa pero efectiva (a fin de contas) de todo o que fomos facendo e evitando. Non medramos árbores soas, sobrevivimos no bosque. No máis profundo del.
Leo moito, ultimamente. Paso horas lendo, corrixindo, revisando, asesorando, acompañando, reescribindo, deseñando. Leo moitos textos de moitos outros que escriben sobre outros tantos temas diferentes. Leo moitos xéneros distintos. Corrixo, edito, asesoro, reviso, reescribo. Déitome pensando en se tal ou cal texto tén unha dilatadísima marxe de mellora, aínda. Penso se serei capaz de expremer ese potencial. Penso en porqué non o fixen antes. Penso no que deixei de facer ou de querer, por non saber recoñecelo a tempo.
Penso no porqué, en todos os porqués que non existen. Nos porqués que xa non se resolverán e que, irremediablemente, cargarei comigo. Escribo unha nova entrada cada día no meu libro de condolencias. Anoto a súa data, os nomes, os lugares, cada detalle..., para non esquecer. Para que a memoria, tan fráxil, non se perda (quizais sería mellor non facelo así e deixar que todo se borrase para sempre).
Vimos duns anos terribles, imos cara outros case imposibles de predicir [ou quizais non tanto: xa non adico tempo aos xornais (quen dicía iso de que o medo é a mellor ferramenta para o control das masas?)].
Hai veces en que os camiños semellan abrirse eles sós ante os nosos pés, pero non é certo. Andamos (andei) durante tantísimo tempo para chegar aquí, tan terrible foi o esforzo
que toda a pel
e o corpo
doen.
Comentários