Case un ano sen escribir aquí.
Non me importa. Seguramente, tampouco a quen poida ler o que este blog recolle. Non hai nada excepcional entre as liñas nin en quen as constrúe.
Hoxe quedo so cun pensamento e é que si, que a vida era outra cousa. Que non é unha loita constante.
Custa ser capaz de entedela dese xeito cando o único que intentas é sobrevivir cada día. Pero o tempo pasa, os anos pasan e a perspectiva axúdanos a entender, a pensar de novo, a calibrar. A facer limpeza, desfacéndonos de todo o entullo, e conservar con agarimo prendas, memoria, espazos.
Case un ano. E non cambiou case nada aquí: días de sol, días de treboada. Fóra todo é confuso, gris, histérico, cru e cruel. Dunha violencia insoportable.
Canto, cantísimo frío.
Hoxe soa.- Breather, de Tanya Tagaq
Comentários