E así foi.
De tanto chamar por ela, acabou chegando.
Unha semana e dous días con síntomas recoñecibles (coido que xa antes dese período había algo pululando polo organismo) da covid-19. A canseira mental, máis que a física, é imponderable (un 9/10?). Nin ler, nin escribir, nin nada (ata hoxe, e dende as festas de Nadal, sen sentar á mesa diante do PC). Só durmir, durmir 12 horas ou máis.
Ver ás amizades, tanto tempo despois, tivo unha contrapartida. A ledicia nun mundo capitalista sempre é así: cotiza en bolsa, contrátase con miles de condicións redactadas en letra minúscula -case microscópica- que nunca lemos con detemento, hai que pagala. Nada sae gratis.
Así e todo, ampliei o meu catálogo.
Rapei a noca.
Perdín peso, de novo.
Dixéronme que me botaran de menos, moito, e que tiña un aspecto fantástico.
Estiven de picnic na praia á hora do aperitivo cun Aperol-spritz nun chiringo a pe de mar nunha enorme mesa de madeira de superficie retorta na que as copas non se sostiñan, envorcando o seu contido.
Pincháronme máis de tres veces con agullas e non me desmaiei nin caeu nin unha soa bágoa.
Tiven pesadelos interminables (coma sempre, en Nadal, tamén ultimamente), dor de corpo, a mente en chamas.
Cantei durante sete horas seguidas.
Sacrifiquei un ratiño sen culpa deixándoo ás gadoupas de Samaín.
Coñecín a unha matemática de Cornualles cun carácter peculiar. Un fulano coa cabeza afeitada con sangue polaca, italiana e nonseiquemáis pediume lume mentres liaba un cigarro nunha terraza. "Levo máis de 12 anos vivindo aquí", como se "vivir aquí" fose o seu maior logro. Estupendo. Os meus parabéns.
Merquei unhas zapas de lona, unha saia de corte lapis e un xersei de colar alto. Todos en cor negra, como eu quería.
O meu terapeuta decidiu que non era preciso atenderme máis -só en caso de inminente suicidio, supoño-. O meu editor, pola contra, decidiu prestar algo de atención ao meu libro e quere presentalo agora, un ano ou dous anos (xa non levo ben conta do tempo dende a pandemia) despois de sacalo ao mercado.
Decidín que non era aínda momento de volver á consulta do meu psiquiatra, a readaptar as doses da medicación porque quedaría sen paracaídas. A hostia preséntese dura dende aquí, piluliña da felicidade.
Vin a actuación en directo dunha artista cubana, e a un señor maior e un par de mozas de pes lixeirísimos levados pola salsa. Vin as postas de sol. Vin como se cava unha pequena fosa no xardín e como se prepara cemento rápido sen seguir as instrucións do fabricante. Vin o leito seco dun regato cheo de restos de azulexos, ladrillos, macetas de plástico, canas, pedras. Vin a ansiedade e o medo gañando o seu match point.
Xustifiquei, dende a racionalización obxectiva, o inxustificable. Saqueille brillo á miña faceta máis hipócrita.
Observei sen grande sorpresa a estupidez supina da xente rica e os seus antollos. As veladas ameazas de guerra, o murmurio dos seus tambores. O silencio de quen quedamos sempre no medio do zafarrancho.
Xoguei a ser o deus terrible do Antigo Testamento e non saiu ben. Nunca.
Merquei unhas zapas de correr para substituír as vellas, rotas por todas partes, remendadas con esparadrapo de tea, tres botellas grandes de Absolut para a festa, un libro autobiográfico dunha estadounidense que as pasou putas (sobre)vivindo nas marxes do Estado do Benestar.
Reclamei o meu espazo propio.
Comín noodles e panettone.
Defendín a fortaleza da sensibilidade e tamén o indefendible.
Falei sobre espíritos familiares, perdín ao meu gato e unhas cantas partidas ao xadrez.
Non te fun ver ao circo.
Pensei moito en Ciara.
Bailei no medio da pista co vestido gris.
Bebín dous ou tres mojitos en vasos esmerilados que ben podían pasar por floreiros. Soñei con volver ao Borriquita.
Aos felices vinte.
Ao Paraíso Perdido de Milton.
Ao olor a salitre.
Tiven resaca e saltei descalza en pixama nunha cama elástica mentres me gravaba co móbil poñendo caras absurdas. Senteime cun café acabado de facer ao sol, pechando os ollos coa cabeza botada cara atrás no respaldo e en silencio, sempre que puiden.
Conseguín ducharme todos os días e lavar o pelo cada dous case sen esforzo.
Remendei como ben puiden un xoguete de Lola.
Esquecín por completo que teño obrigas, persoas e datas coas que cumprir.
Sentinme soa, terriblemente, entre a xente coñecida e a familia.
Fixen todas as probas e paseinas, como Heracles.
E, con todo, algo cambiou. Nicou como vidro ou porcelana dentro, facéndome máis libre.
Anchearon os bordos.
Titanio e olor a herba húmida.
Os pardais, por sorte, volven aínda a esta fiestra.
Comentários